Istotą architektury bezpieczeństwa jest projektowanie przestrzeni, która w normalnych warunkach pozostaje funkcjonalna, dostępna, estetyczna i przyjazna, ale w sytuacji kryzysowej potrafi nadal chronić ludzi i podtrzymywać swoje podstawowe funkcje. Odbywa się to – o czym warto pamiętać – w wielu skalach.

Przez blisko czterdzieści lat polskie budownictwo ochronne praktycznie nie istniało jako realny element systemu bezpieczeństwa ludności. Schrony formalnie pozostały w ewidencjach, ale dla większości społeczeństwa stały się obiektami niemal niewidzialnymi – nie było wiadomo, gdzie się znajdują, w jakim są stanie ani czy rzeczywiście można z nich skorzystać. Po 1986 r. państwo w zasadzie przestało rozwijać ten obszar, a z praktyki projektowej stopniowo zniknęły wiedza, procedury i doświadczenie związane z budownictwem ochronnym.

Projektowanie parametryczne i biomimetyczne mają dziś w Chinach szczególne znaczenie. Współczesna architektura tego kraju coraz częściej wykorzystuje algorytmy matematyczne, ale równocześnie sięga po rozwiązania podpatrzone w naturze.

Czy budowlany rozmach koliduje z jakością architektury? A może wprost przeciwnie – otwiera szerokie perspektywy kształtowania wysokiej jakości życia poszczególnych osób i rodzin, niespotykane w inwestycjach o mniejszej skali? O to, jak zamieniać wolne tereny w rozległe dzielnice mieszkaniowe, aby zapewnić mieszkańcom więcej niż tylko dach nad głową, pytamy architektów, urbanistów, deweloperów i dostawców wyspecjalizowanych rozwiązań.