LESZEK RAFALSKI

inżynier budownictwa,
profesor nauk technicznych

PRAWIE 50 LAT DOŚWIADCZENIA

Wyższe studia na Wydziale Inżynierii Lądowej ukończył w 1977 roku. W latach 1977–1983 pracował w Przedsiębiorstwie Robót Kolejowych nr 7. Nadzorował wykonywanie budowli ziemnych, wzmocnienie gruntów i posadowienie fundamentów na budowach obiektów komunikacyjnych, m.in. Centralnej Magistrali Kolejowej, Linii Hutniczo-Siarkowej, stacjach rozrządowych: Warszawa-Praga, Warszawa-Odolany i Tarnowskie Góry oraz zbiornika Siemianówka-Cisówka.

W 1983 roku rozpoczął pracę w Instytucie Badawczym Dróg i Mostów. Zajmował się zagadnieniami z zakresu geotechniki, a szczególnie dotyczącymi fundamentów, ścian szczelinowych, pali, przesłon przeciwfiltracyjnych, podbudów drogowych, konstrukcji torowiska kolejowego, podtorza i nasypów. Prowadził badania właściwości gruntów, odpadów, gruntów wzmocnionych żywicami syntetycznymi i innymi spoiwami. Rozpoznał właściwości tiksotropowych zawiesin twardniejących, które wdrożył w praktyce inżynierskiej. Nadzorował wdrożenia wyników swoich badań naukowych na wielu obiektach komunikacyjnych, m.in. w warszawskim metrze, zaporze w Dębem, autostradzie A-4 i budowie innych odcinków dróg. W latach 1997–2000 zajmował się także problematyką przekształceń przedsiębiorstw drogowo-mostowych i surowców skalnych do budowy dróg.

Oprócz zagadnień dotyczących geotechniki zajmował się problematyką prognozowania i strategii rozwoju transportu, organizacji i finansowania infrastruktury drogowej, a zwłaszcza rozwoju sieci drogowej i powiązania infrastruktury transportowej Polski z Unią Europejską. Prowadził badania dotyczące barier prawnych, finansowych i technicznych dotyczących rozwoju sieci drogowej. Między innymi w latach 2004–2007 koordynował prace badawcze dotyczące zasad kształtowania sieci dróg krajowych i wojewódzkich w regionie warmińsko-mazurskim, a w latach 2008–2010 zajmował się problematyką wymagań technicznych dotyczących dróg i drogowych obiektów inżynierskich. W latach 2010–2019 zajmował się także problematyką eksploatacji dróg oraz badaniami właściwości materiałów stosowanych do podbudów i podłoża drogowego.

W latach 1983–1990 kierował Laboratorium Geotechniki, a od 1987 do 1990 roku był również zastępcą kierownika Zakładu Geotechniki w Instytucie Badawczym Dróg i Mostów. W latach 1990–2021 pełnił funkcję Dyrektora Naczelnego w Instytucie Badawczym Dróg i Mostów. W 1996 roku uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk technicznych, a w 2009 roku – tytuł profesora nauk technicznych.
Autor lub współautor ponad 260 prac badawczych i ekspertyz oraz przeszło 140 publikacji krajowych i zagranicznych. Współautor 10 patentów z zakresu stabilizacji gruntów, zawiesin twardniejących i ich zastosowania w praktyce inżynierskiej.

W latach 2007–2022 był Przewodniczącym Rady Głównej Instytutów Badawczych, ustawowego organu reprezentującego instytuty badawcze, opracowującego opinie i postulaty w sprawach polityki naukowej i naukowo-technicznej oraz w sprawach warunków i zasad działania tych jednostek. Obecnie jest Honorowym Przewodniczącym Rady Głównej Instytutów Badawczych.

W latach 2008–2019 był Prezesem Akademii Inżynierskiej w Polsce, stowarzyszenia pożytku publicznego, którego celem jest służenie polskiemu społeczeństwu, a także społeczeństwom innych krajów we wszystkich dziedzinach inżynierii, techniki, technologii i ochrony środowiska. Obecnie przewodniczy Komisji Rewizyjnej tej organizacji.

Jest członkiem Rady Naukowej czasopisma „Materiały Budowlane”, rady czasopisma „Builder” oraz rady czasopisma „Nowoczesne Budownictwo Inżynieryjne”.