Dzielenie się wiedzą i inspirowanie młodych ludzi do poszukiwania inżynierskich rozwiązań opartych na rzetelnej wiedzy i pasji stanowi dla mnie źródło pozytywnej energii oraz motywacji do podejmowania kolejnych wyzwań. Staram się rozwijać w studentach zapał do pogłębiania wiedzy oraz umiejętność twórczego myślenia. Ich osiągnięcia cieszą mnie jak własne – zarówno w projektach studenckich, jak i w konkursach branżowych, które kształtują przyszłych liderów polskiego budownictwa.

W nauczaniu architektury pewna jest niepewność, a jednocześnie odpowiedzialność, żeby nie odpuszczać, nie patrzeć przez pryzmat własnych przekonań, wątpliwości i ograniczeń. Żeby pomimo trudności oceny nauczyć studentów rzetelnie języka zapisu. Aby iść tą samą trudną, samodzielną drogą, tylko wcześniej, wcale nie dalej. Chciałabym, żeby studenci sami podejmowali dialog z rzeczywistością, mieli wiarę w sprawczość i byli wrażliwi. Bo przecież każde pokolenie chce zbudować lepszy świat. Chciałabym, żeby każdy student mógł zaprojektować choćby jeden dom, w którym ktoś będzie szczęśliwy. A jeśli dwa lub trzy, to takie, w których jest miejsce na drzewo albo fortepian.

Wizerunek i kapitał uczelni wyższej to przede wszystkim jej znakomici absolwenci oraz pracownicy. Dlatego należy użyć wszelkich dostępnych środków, aby umożliwić im wszechstronny rozwój zawodowy i naukowy poprzez wspieranie realizacji ich marzeń o karierach naukowych i zawodowych poprzez udział w stażach naukowych oraz przemysłowych, a także szkoleniach i ciekawych projektach inżynierskich.

Jeśli kochasz to, co robisz, nie przepracujesz ani jednego dnia – parafraza myśli Konfucjusza Jestem niezwykle wdzięczna za nominację do nagrody i możliwość znalezienia się w gronie tak wspaniałych osób. Dzielenie się wiedzą ze studentami to dla mnie przywilej i źródło inspiracji. Praca dydaktyczna pozwala nie tylko budować ich kompetencje, ale też czerpać energię z ich pomysłów i zaangażowania. Każde wspólne przedsięwzięcie daje poczucie, że razem tworzymy coś wartościowego, co realnie wpływa na przyszłość branży budowlanej.

Graniczącym z euforycznym doznaniem rozkoszy jest zobaczyć, jak w miejscu, gdzie nic nie było, powstało coś z naszej myśli i pozostanie na długo jako świadectwo naszego istnienia, podczas gdy po nas zostaną tylko niezapłacone rachunki i zużyte rzeczy. Dlatego warto tworzyć architekturę, która przetrwa, będzie doceniana i podziwiana, stając się świadectwem dobrze wykonanej pracy.

W pracy naukowca i dydaktyka najważniejsze jest dla mnie inspirowanie młodych ludzi do samodzielnego myślenia, odkrywania i zadawania pytań. Wierzę, że prawdziwa edukacja zaczyna się tam, gdzie rodzi się ciekawość. To ona napędza rozwój, pobudza kreatywność i pozwala dostrzegać w nauce nie obowiązek, lecz pasję i przestrzeń do tworzenia lepszego świata. Dziękuję za wyróżnienie w kategorii edukacja akademicka – to dla mnie dowód, że to, co robię, ma sens.

Zarówno w życiu, jak i w pracy bliskie jest mi hasło „less is more” Ludwiga Miesa van der Rohego, choć zawodowa i naukowa rzeczywistość często prowadzi w przeciwnym kierunku. Różnorodność projektów i inicjatyw daje mi jednak energię, a praca akademicka – nieocenioną możliwość rozwoju i kontaktu z młodymi ludźmi, których kreatywność i zaangażowanie stanowią prawdziwą inspirację.