Przez blisko czterdzieści lat polskie budownictwo ochronne praktycznie nie istniało jako realny element systemu bezpieczeństwa ludności. Schrony formalnie pozostały w ewidencjach, ale dla większości społeczeństwa stały się obiektami niemal niewidzialnymi – nie było wiadomo, gdzie się znajdują, w jakim są stanie ani czy rzeczywiście można z nich skorzystać. Po 1986 r. państwo w zasadzie przestało rozwijać ten obszar, a z praktyki projektowej stopniowo zniknęły wiedza, procedury i doświadczenie związane z budownictwem ochronnym.